Wala akong oras para maging pessimist ulit, ngayon ko lang na-realized na doon pala masasayang ang oras ko.

Para sa akin, gusto ko ng ubusin ang idealism ko sa isang bagay na makabuluhan at pinahahalagahan ko. Pero kung tutuusin, hindi ba mas realistic ang tumugon sa mga pangangailangan na totoong-totoo para sa bansa mo? - Sabrina Ongkiko

Hanggang ngayon hindi ko maintindihan kung bakit ako ngayon sa sitwasyon na ‘to, nag-aaral ng Education, minsan hindi sinusunod ang mga sinasabi sa Principles of Teaching, hindi pinag-aaralan mabuti ang mga sasabihin sa reporting kumabaga may mema lang sa totoo lang hindi talaga ako seryoso sa mga ginagawa ko noon pero nung nakita ko ang tunay na sitwasyon ng mga bata sa Public School? Totoo ‘yun, may mga Teacher na naninigaw, nanakit ng estudyante, masyado lang talaga siguro ako nag-ilusyon sa pagiging perpekto ng lahat ng bagay sa realidad, akala ko ganoon lang kadali ang magturo sa harapan ng bata… Sasabihin ang procedure, magpapa-activity at sasabihing “Naiintindihan niyo ba?” tas hindi mo sure kung talagang naiintindihan ba talaga nila o hindi kaya sumasagot na lang sila na Opo

Naintindihan ko, na oo, na hanggang ngayon marami pa ring nagmamaliit sa mga estudyanteng nasa lower section nakakalungkot pero ito ang katotohanan, ang sabi ko nga sa sarili ko ganito ba talaga sistema sa’tin? Ang sabi ko kung sakaling maging Adviser ako ng lower regular section, hindi ko aaksayahin ang sampung buwan ko pamamalagi sa loob ng room ng walang natutunan ang bata mula sa’kin, ayoko, parang tinapon ko lang ang Bachelor Course ko sa wala.

Aaminin ko, sa dami ng sections na nahawakan ko sa tatlong buwan kong pamamalagi sa isang Public School bilang isang Student-Teacher, sobrang daming flaws,at  ang daming maling sistema na na-obserbahan hindi ko na-iisa-isahain baka maiyak lang ako.

Masaya…. Masaya ang matuto

Sobrang nakaka-stress, nakakaloka, nakakasama ng loob pero iba pala ‘yung sarap kapag may natututunan ka sa mga ginagawa at sa mga pagkakamali mo sa buhay. 

By the way sila nga pala ‘yung mga estudyante ko from Grade 2-A. 

Akala ko tinuturing lang talaga kitang kuya pero putcha hindi pala, mas lalong nadagdagan ‘yung turing ko sa’yo. Hindi tayo magtutugma dahil pessimist ako at optimist ka, at ang nakakainis sa lahat hindi ko magets kung bakit ako nag-kakagusto sa’yo, pero siguro dahil sa ugali mo na talagang hinahanap ko sa isang tao kaya kita nagustuhan. Ayokong tumagal ‘yung ganitong feelings, ayoko. Ayokong lumalim pa ‘to.

Ako lang siguro ang taong hindi maka-move on sa past life niya. 

Actually may Field Trip kami this coming Sept. 17, kaso nung nabalitaan nga nila ‘yung nangyari sa mga Tourism kanina lang binalita nilang cancelled na ‘yung field trip, ang pagkakamali lang talaga ng admin namin? Talagang pinagpipilitan nilang i-required ‘yung pagsama sa Field Trip na ‘yun, walangya kasagsagan ng gastusin namin ‘yun sa demo namin tas sasabay sila na ganun. Sana matuto sila sa pagkakamali nila, sana matutunan nilang hindi magpabaya, kagaguhan na kase ‘yung nangyayari.

Hi, nakakaupset po yung nangyari sa mga tourism students. :( tanong ko lang ate, saang campus ka? ang fc ko po sorry. :)
Anonymous

Hindi lang nakaka-upset, sobrang panghihinayang. Ang paksyit lang ng nangyari sa kanila. Sa Bustos Campus ako.

Ang heart breaking lang.

Sila ‘yung mga schoolmate ko from Main Campus sa Malolos (Nasa ibang campus kase ako at hindi ko sila ka-course) Sobrang mixed emotion ako sa mga estudyante na ‘to, bukod sa mga bata pa sila, napakarami pa nilang kailangang gawin. Nakakalungkot na nakakashock, minsan talaga hindi mo aakalain na nandyan na ‘yung kamatayan sa gilid mo hahatakin na lang basta basta, nakakainis sobra bakit sila pa? Masyado pang maaga pero siguro talagang pinagsama-sama sila dahil talagang time na nila. Halos mga first year palang silang lahat, nagsisimula palang sila sa pangarap nila. ‘Yung third picture nila na magkakasama, ayun na ‘yung last nilang picture mula sa field trip.


Rest in Peace:

Mikhail Alcantara
Michelle Bonzo
Helena Marcelo
Sean Alejo
Jeanette Rivera Madel Navarro

Pang-apat sa huling beses ko na ‘tong turo para bukas, saglit lang ang pahinga ko sa ngayong week dahil mag-de-demo na ako sa September. Matapos lang siguro ‘yung semester na ‘to hayahay na ang buhay ko. Walang stress at walang mambbwisit na studyante sa’kin every week. Ang hirap pong maging third year. HAHAHA.

Pang-apat sa huling beses ko na ‘tong turo para bukas, saglit lang ang pahinga ko sa ngayong week dahil mag-de-demo na ako sa September. Matapos lang siguro ‘yung semester na ‘to hayahay na ang buhay ko. Walang stress at walang mambbwisit na studyante sa’kin every week. Ang hirap pong maging third year. HAHAHA.

“Worry is a down payment on a problem you may never have.”

TheDailyPositive.com (via thedailypozitive)

Nakakapagod na kase paulit ulit na lang ‘yung nangyayari, wala kang magawa kundi magtiis, alam mo kaseng hindi ka makakausad.

Ow

Gets ko na, kaya pala palagi akong pinapagalitan at binubungangaan ako ng nanay ko kapag may nagawa akong mali. Gets ko na, kung bakit ako palaging pinapalo ng sinuturon ng tatay ko kapag may nagawa akong mali.

And yet, ito ako ngayon nakaharap sa nag-ha-hang kong Mobile Phone at nagttype ng kung ano-anong walang labuluhang teksto sa buhay.

Nito lang nakaraang buwan, naiintidihan ko na kung bakit palaging may lumilipad na Notebooks sa labas ng classroom tuwing nasa kalagitnaan ng klase or may nakukumpiskang laruan at may mga teacher na sa sobrang bwisit na bwisit na hindi maiwasang manakit.. Kase sila ‘yung mga taong naglalayo sa’tin sa kamaliang nagagawa natin sa buhay. Sa buong tatlong buwan kong pagiging Intern sa isang Public School nakarating na ako sa walong sections in different Grade Levels, magugustuhan mo talagang mag-drop ng wala sa oras kung hindi mo talaga gusto ang ginagawa mo, iiyak ka talaga tuwing madaling araw dahil kahit anong gawin mo, kahit nagsipag ka or swerte ka kung tamad ka haha, wala kang ibang gagawin kundi umiyak maghapon. Doble pa un. Sobrang daming gawain.

Napakaraming batang kailangan pang makadaan sa paspasang pagpapatuwid para matuto sa buhay at sa bagay bagay, kahit ba dinaig pa nila si Vic Sotto na nasa Hot Seat ka kung makapagtanong sa’yo, wala naman kaseng normal na tao na simula baby palang Mentally Matured na sa edad nila, baka magulat ka na lang ‘yung anak mong 8 years old may nililigawan na or ipinanganak na lang ng nakakapagsalita at nakakaintindi na ng aga ng bagay bagay hindi sila si Lam-Ang, hindi ka ang ibang supernatural na habang buhay ka ng may kapangyarihan mula nung ipinanganak ka. Ang bullshit nun. Lahat tayo, kailangang pagdaanan lahat ng hirap— para matuto tayong mabuhay, lahat tayo unti-unting pinag-ma-matured ng mga kamalian natin sa buhay.

  • Suicidal.

Goodbye, Tumblr?

Kung maganda at marunong lang akong pumorma siguro magugustuhan mo na ako. Sure na ako roon kaso hindi e… Hindi. Nagugustuhan na kita kaso hanggang ngayon hindi ko alam kung nakikita mo ba presence ko. Kaya pala every time na kinakausap mo ako nagiging iba ako. Tangina tingin mo pa lang sa kanya hindi ko alam kung aasarin ba kita sa kanya dahil pinopromahan mo siya or talagang kailangan ko na lang na magpanggap na kaibigan mo lang ako sa buong buhay mo? Hahaha, ganito na lang ba palagi ang senaryo ng buhay ko? Mahuhulog, masasaktan at tatawanan na lang ang katangahan ko sa isang tao dahil kahit na alam ko namang hindi niya ako magugustuhan go parin ako. Dahil sa’yo nabuhay ulit ang insecurities ko sa katawan ko na matagal ko ng ibinaon sa hukay. Sino ba naman kase ang hindi magkakagusto sa kanya? Sana pala hindi na lang ako tumuloy kanina para hindi na lang kita nakita or hindi ko na lang kayo nakita? Ang bullshit nabiktikma na naman ako ng sarili kong nararamdaman na wala namang nangyayari. Ang bullshit sana nung time na ‘yun sumumpong ‘yung paglabo ng mata ko para hindi ko makita ‘yung itsura mo. Paksyit.

-
Kung hindi mo naman kayang sabihin na hindi mo ako kayang pagkatiwalaan, okay lang. Ngingiti na lang ako.