Malapit ko ng iyakan course ko.

hillsong:

This I Believe (The Creed) by Hillsong Worship

Ano na nangyari Tumblr?

“God will wreck your plans when He sees that your plans are about to wreck you.”

— (via buhaybabae)

Malabong mata + walang matinong tulog + visual aids + di matapos tapos na lesson plan = Overthinking and anxiety.

Ang totoo niyan dapat apat na araw kaming walang klase kaso sa coop. school ko meron kaya wala no choice kailangan kong ituro ‘tong ginagawa ko instead na tumambay lang maghapon dito sa bahay at magsayang ng oras. Ang saya saya sana matapos na ‘tong semester na ‘to para makaluwag luwag. Luwag? Naalala ko next sem may thesis kami.

"Gusto mo ng gumraduate? Talaga? Hindi ka pa tapos kahit nakahawak ka na ng Certificate"- Critic

  • Ang hirap sa'yo? Ang bilis mong magkagusto.

bloggers-secretfiles:

Random #389Plot twist: The happiest and funniest person you talk to everyday is suicidal.

  • Note to Self: Do the best you can until you know better. Then when you know better, do better.

Sabi ko hindi ako iiyak kapag oras na tinanong na ako tungkol sa mental illness at sa mga problema ko.. Sabi ko matapang ako tas anong nangyari? Hagulgol kanina, nakakahiya pero at least walang nakakita kundi siya lang, sobrang saya ko at the same time nalungkot, dahil sa wakas! May nakakaintindi na sa sitwasyon ko at may nag-aadvice na sa mga kung anong gagawain ko sa susunod… Hindi siya mind reader, kundi nalalaman niya agad kung may problema ka base sa kilos at pagsasalita mo.

Kanina nasa kalagitnaan kami ng pappraktis, nagtanong ako sa kanya about sa kung anong gagawin sa lesson plan ko sa science, medyo tensyonado at problemado sa gagawin kong pagtuturo. Hanggang sa tinanong niya ako na “May problema ba?” nabitawan ko ‘yung Teacher’s Guide na hawak ko, siguro mga 6 seconds kaming nagtitigan, wala akong naririnig kundi ‘yung klarong pagsasabi niya kung may problema ba ako, una sinabi niyang ung sitwasyon ko kagaya rin sa kaibigan niya.. Masyadong nagiisip, masyadong tense hanggang sa pumasok sa sarili ko, umiyak ako boset, hagul-gol ko kanina langya lang nakaka-awa hindi ko alam pero bigla na lang lumabas ung luha ko, ‘di ko gets.. Ganon na ba talaga kabigat ‘yung nararamdaman ko? At sobrang galing niyang mag-advice aakalain mong Psychiatrist or School Council.

Basta, feeling ko ‘yung dalawang oras (nga ba?) naming pag-uusap parang ang iksi-iksi para sabihin ko lahat ng problema ko sa buhay

Kaasar umiiyak na naman ako pag-naaalala ko ‘yun.

at least 10% happy
Anonymous

It’d be fade.

How are you today? 7/20/14 9:13
Anonymous

Suicidal, sad, feeling worthless and I’m 10% Happy.

Worth;

prinsesangmgamanhid:

Nitong nakaraang taon, hanggang ngayon sobrang down na down ako alam mo ‘yung feeling na sobrang empty ng buhay mo pero hindi mo makita ‘yung kulay? Ang weird ‘diba?

Hindi kami talaga close ng tatay ko kaso gumagawa parin siya ng way para mapansin ko siya so hindi naman siya nabigo hanggang sa naging close ko na siya gaano within four years nung simula na nawalan kami ng ilaw ng tahanan. Ngayon kase kahit papaano naguusap na kami, nagkakatuwaan so ayun. Bakit ko ba kinekwento ko ‘to? Wala lang, pampadagdag text post lang. De joke.

Sobrang down ko kase pakiramdam ko wala akong nagagwang matino sa buhay, wala akong magawang makasaysayan, wala talaga as in walang wala naaawa nga ako sa tatay ko kase dagdag palamunin ako sa bahay dahil hindi pa ako naghanap ng trabaho last summer job dahil ayoko talaga. Walang saysay, sobrang worthless ko, sobrang sama ng ugali ko, sobrang ganda panget ko etc. Pucha pakiramdam ko nga wala akong patutunguhan sa buhay. Last time may tugtog kami, about sa sabitan ng pinning ng mga fourth year education dahil mag o-ojt na sila Pre-Service Teacher ang tawag sa kanila. Ewan ko bigla akong nasiglaan dahil unang pumasok sa isip ko, “Ah someday, si Dad na ang mag sasabit sa’kin ng Name Plate (pin) ko tsaka makakapagsuot rin ako ng Student Teacher Uniform. Nakita ko ‘yung worth ko - Sa Daddy ko na sobrang inaasahan akong makakapasuot ng toga. ‘Di ko alam imbis na tamarin ako dahil sa magpapasukan na, biglang sumagi sa isip ko na dapat akong ma-excite dahil makakaakyat rin ako ng stage— kasama ang tatay ko. Na alam kong magiging proud sa’kin. 

Weird ba kung sasabihin kong gusto kong nakakakita ako ng pulubi sa daan?? Natutulog ng walang higaan, naglalakad ng walang tsinelas, at ‘yung damit nilang halos isang buwan mahigit ata nilang sinusuot. Minsan nga ‘yung katawan ko na lang ‘yung nagkukusang gumalaw para humanap ng barya para lang ibigay sa kanila or pagkain tas pag naibigay ko na, sobrang ang sarap sa pakiramdam.. Sobrang sobra, kanina nakita ko ulit ‘yung matanda sa tabi ng relohan, ‘yung kinewento ko noon (x), ang tagal tagal ko siyang hinanap last term namin dahil may natira akong barya kaso hindi ko talaga siya nakita. Tas kanina sobrang blangko ako pagkabayad ko ng enrollment, nakasabay ko ‘yung kaklase ko dahil may bibilhin ata tas nakita ko siya nakaupo roon then hinintay ko munang umalis ‘yung kaklase ko.. Ayoko kaseng may nakakakitang tao sa ginagawa ko.. Inabutan ko siya ng 10 pesos wala na rin kase akong pera nun tas nginitian niya ako.. Sobrang ngiti at nagpasalamat.. Nginitian ko rin siya at umalis.

Siguro, siguro ito ‘yung worth ko, lahat ng plano ko noon na makapagturo sa baryo, ‘yung makapagvolunteer sa mga school na sobrang kulang sa teacher biglang nag pop out agad sa isip ko na “Hala, siguro ito ang worth ko sa mundo.. Ang sarap pala sa feeling”. isipin man ng ibang tao na pakitang tao ako, bakit nakita ba nila kung anong iniisip at ang balak ko sa ibang tao?

Sila na siguro ang masasabi kong Worth sa buhay ko:

Ang dad ko

image

At sila;

image

(x)

image

image

Kung gusto kong tumulong, hindi ako tatakbong gobernador, mayor or Kapitana sa future para masabing nakatulong ako ng totoo; hindi ko kailangan ng pangalan para ibigay kung ano ang kailangan nila.

I miss something.

I miss something.